levensechte dino's!

Nou, mijn eenzame bijlzalmpje lijkt zich nu bij de grotere school te hebben aangesloten. Hij is alleen kleiner dan zijn soortgenoten, hoewel hij al langer in het aquarium zit. Hopelijk blijft het goed gaan...
Als ik dit opschrijf, moet ik denken aan de TV-serie Prehistoric Park, die ik in Londen op DVD had gekocht (en die nu wordt uitgezonden door de NCRV). Want in die serie worden ook dat soort dingen gezegd, maar dan over dinosauriërs en mammoeten. "Hmmm... De Ornithomimussen gedragen zich een beetje onrustig. Het lijkt alsof ze het niet zo naar hun zin hebben. Wat zou er aan de hand zijn?" En ik zit natuurlijk op het puntje van mijn stoel, want is het niet een geweldig idee? Een dierentuin met uitgestorven dieren? En een TV-serie die het allemaal als echt presenteert, in een overtuigende documentairestijl, met de nieuwste computereffecten? Ik vind van wel. Ik heb nu alle zes de afleveringen gezien en had voortdurend een brede smile op mijn gezicht. Nu moet ik wel zeggen dat ik de eerdere Walking with Dinosaurs afleveringen met Nigel Marven (en Swimming with Seamonsters) iets beter vond. Misschien omdat het in beeld brengen van tijdreizen je toch nog uit de illusie haalt. Maar het idee om een Steve Irwin-achtige presentator te laten rondlopen tussen meterslange duizendpoten, drie meter hoge roofvogels, dinosaurussen met vier vleugels en vijftien meter lange krokodillen blijft geniaal. De 'suspension of disbelief' is wel heel makkelijk zo; je hoeft maar een kleine stap te maken in je fantasie om te geloven dat het echt is. En ik wil dat zo graag geloven. Het is een diep verlangen in mij om die uitgestorven dieren (en planten: veertig meter hoge boomvarens!) te zien herleven. Om de kuddes dinosaurussen te zien voorbijtrekken, om te weten hoe een wolharige neushoorn eruitzag en hoe Incivosaurussen baltsten... Het is nu in feite onbekend en het terrein van fantasie (gekoppeld aan goed onderzoek, natuurlijk). TV-series als deze geven echter een beeld van die verdwenen werelden. En hoe... Sommige afleveringen roepen echt emotie op, als Martha de mammoet op sterven ligt, of als de pups van een van de laatste sabeltandtijgers gestorven blijkt te zijn...
In de eerste aflevering (die ik vanavond opnieuw heb bekeken met m'n broer) zitten Tyrannosaurussen en Triceratopsen. En ze laten zien wat Jurassic Park eigenlijk al had moeten laten zien... Een gevecht! (Ja, precies wat we altijd speelden met onze speelgoeddinosaurussen. Echte jongens). Kan ik uitleggen waarom dat me enthousiast maakt? Het heeft iets te maken met die vreemde monsters, die ruwe kracht, een stuk spanning en avontuur. De laatste aflevering van de serie ging over de reuzenkrokodil Deinosuchus. En laat dat ook eentje zijn die voorkwam in mijn eerste boek Joost en Cliff en het eiland der pterodactylen! Een krokodil van vijftien meter, nog groter dan ik het me had voorgesteld. En het einde van die aflevering had ook zo uit een van mijn jongensverhalen kunnen komen. Briljant!
In elk geval is het goed om dat diepe verlangen naar het zien van die verdwenen werelden te voelen. Ik hoop en bid dat ook dat verlangen vervuld zal worden. Een rondleiding door de geschiedenis van het leven op Aarde, gegeven door de Schepper zelf, lijkt me helemaal geweldig.
Hier is ondertussen een link naar de website van de serie. Er staan als je op 'Episodes' klikt ook een paar korte filmpjes op, waardoor je een beetje een beeld krijgt van wat je kunt verwachten. Veel kijkplezier!

[Well, my lonely hatchetfish seems to have joined his fellows in the larger group. But he is still a bit smaller than the rest, although he has been in my aquarium longer. I hope he will survive...
As I write this down, I have to think of the TV-series Prehistoric Park, which I bought on DVD in London (and is shown on television in the Netherlands). In that series the same things are said, but about dinosaurs and mammoths. 'Hmmm... Those Ornithomimus are a bit restless. They seem a bit distraught... what could be wrong?' And of course I'm perched forward in my seat, because of the terrific idea of this series: a zoo with extinct animals and a TV-documentary that presents it as real, with the newest special effects? I think it is terrific. I've watched all six episodes and was smiling all the time. Still, I want to note that I liked the earlier episodes of Walking with Dinosaurs (also with Nigel Marven) and Swimming with Seamonsters) a bit more. Maybe showing time travel disturbs the illusion. But the idea to send a Steve Irwin-like wildlifepresenter to walk with two meter long millipides, three meter high terrorbirds, dinosaurs with four wings and fifteen meter long crocodiles is pure genius. 'Suspension of disbelief' is very easy, only a little step of faith is needed to believe it's really so. And I do so want to believe. It's my deep desire to see those extinct animals (and plants: the large ferns of the carboniferous era) like they were when they lived. To watch the herdes of dinosaurs pass, to know how a woolly rhinoceros lived, and how Incivosaurs courted... Those things are just not known and are subjects of imagination (coupled with good science ofcourse). But TV-series like this one can give an approximation of these lost worlds. And whoa... can they! Some episodes are really touching, like when martha the mammoth is ill, or when the pups of the last sabertoothcat have died.
In the first episode (which I watched for the second time this evening with my brother) T. rex and Triceratops are shown. And they do what should have been done in the movie Jurassic Park... A fight! (exactly what we played with our toy-dinosaurs. Real boys). I don't know if I'm able to explain why I'm so enthusiastic about it. It has something to do with these strange creatures, their raw power, something about danger and adventure. The last episode was about the giant crocodile Deinosuchus. And that one featured in my first novel Joost and Cliff at the island of pterodactyls! A crododile fifteen meter long, larger that even I had imagined it would be. And the end of that episode could have been pulled from one of my own stories. Brilliant!
I have to conclude that it feels good to bring that deep desire for a lost world up again. I do hope and pray that this desire also will be fulfilled. I look forward to the guided tour through the history of life on earth, by the Creator himself...
In the mean time visit this link to the series website. If you click on 'Episodes' you'll find some small movies that give a small sample of what to expect. Enjoy!]

Nieuwe foto's van Cornell

Mijn goede vriend Cornell heeft weer eens nieuwe foto's geplaatst op zijn weblog Cradle of Dreams! En dat zonder mij ervan te verwittigen. Dat komt ervan als ik zijn blogs niet met enige regelmaat bekijk. De foto's die hij heeft geplaatst zijn zoals altijd weer prachtig.
Heel mooie vogels en bloemen. En foto's van voedsel die het water in de mond doen lopen. Dat wekt zeker verlangen op...
En zoals altijd zijn Cornells fotobijschriften niet totaal gespeend van humor.
Allemaal kijken dus!

[My good friend Cornell has posted new pictures at his weblog Cradle of Dreams! And without letting me know about it. That's what I get for not checking his blog daily. The pictures he posted are as always beautifull. Very pretty birds and flowers. And food that is really mouthwatering... It does induce desire...
And also as always Cornells descriptions with his pictures are not devoid of humour. Check them out!]

links voor christen-fantasyliefhebbers

Pfew... Het is 22.00 uur en ik heb er weer een zware dag opzitten. Druk op het werk, druk in de trein, druk met mijn aquarium schoonmaken... Geen dubbel bericht dus vandaag. Maar dit weekeinde hebben jullie niet te klagen gehad of wel?
En het bericht voor vandaag kan je eindeloos bezig houden, heb ik al gemerkt. Mij wel in elk geval.
Ik heb namelijk ontdekt dat ik niet de enige christen op het wereldwijde web ben die is geïnteresseerd in het lezen en schrijven van fantasy. Een hele opluchting. Ik geloof namelijk dat de grondslag van het moderne genre is gelegd door christenschrijvers als J.R.R. Tolkien en C.S. Lewis. En ik geloof bovendien dat het doel van het genre: het opwekken van verlangens naar een andere wereld en het proberen dat verlangen te vervullen nauw aansluit bij het christelijk geloof. Jezus vertelde ook verhalen om mensen te prikkelen, hun verlangen naar iets beters op te wekken en uiteindelijk te wijzen naar het koninkrijk der hemelen, wat de vervulling van al onze verlangens overtreft. Daarom is het tragisch als christenen bang zijn voor het genre. Ja, inderdaad eisen wicca en gothic het genre ook op, vooral omdat zij paralel lopen aan dezelfde soorten verlangens. Maar zij kunnen slechts een valse, tijdelijke vervulling bieden. Ze kunnen hooguit tijdelijk het diepe verlangen van een mensenhart vullen, want zoals Augustinus al zei: 'Ons hart is onrustig totdat het rust vindt in U'.
Dus hier zonder uitstel vier links:
Eerst een naar een aardige website over christelijke SF en fantasy, met de toepasselijke naam 'where the map ends'. Hun oproep dat christenen nog veel creatiever en vindingrijker moeten zijn, ondersteun ik van harte. Waar zijn de christelijke Steven Eriksons? De J.K. Rowlings? (Oh, maar die is christen. Ze is in elk geval lid van een kerk).

De tweede betreft een blog van christelijke SF en fantasy liefhebber (en schrijver). Eigenlijk een collega van me dus. Maar zijn blog is boeiend, vooral als hij schrijft over boeken en films. Hij blijkt ook van Doctor Who te houden!

Dan een lijst met besprekingen van christelijke fantasyverhalen. Veel ervan kende ik niet eens. En zo te lezen zitten er een aantal hele goeie bij, die misschien zelfs niet onderdoen voor die van C.S. Lewis en Stephen Lawhead. Klik ook door naar de hoofdpagina, want ze hebben nog veel meer goede besprekingen.

Tenslotte een blog van een van mijn favoriete filmrecensenten, Jeffrey Overstreet. Hij heeft naast zijn artikelen over films ook een fantasyboek geschreven: Auralia's Colors. En hij heeft het uitgegeven gekregen. Op deze blog meer over dit boek, met een inspirerend uitgangspunt. Als het uitkomt ga ik het zeker lezen.

Zo, jullie hebben weer wat leesplezier de komende dagen. Ik ga mijn bed opzoeken...

[Phew, it's 22.00 o' clock. It's been a hard days night and I've been working like a dog, to quote the beatles. Busy at work, busy on the train, busy cleaning my fishtanks. No double post today, sorry. But last weekend you had nothing to complain about, I think. And today's post can keep you entertained for quite a while.
It turns out I'm not the only christian on the world wide web interested in reading and writing fantasy. That's a relief. I do believe that the foundation of the modern fantasygenre was laid by two christian writers: J.R.R. Tolien and C.S. Lewis. And furthermore I believe that the purpose of the genre: the resurrection of desire for another world and trying to fulfill that desire, comes close to the purpose of the christian faith. Jesus too told stories to get people to think, to incite their desire for something better, transcendant, and to point them at last to the kingdom of heaven, that surpasses the fulfillment of all our desires. That's why it's tragic that some christians fear fantasy. Yes, wicca and gothic do claim the genre for themselves, mainly because they run paralel to the same kinds of desires. But these can only provide a false, temporary fulfillment. They can only fill the deep desire of a human heart for a short time, because like Augustin said: "Our hearts are restless, until they find rest in You."
So without further ado four links.
First one to a nice website about christian SF and fantasy, fittingly titled 'where the map ends'. Their call to christians to be more creative is something I second. Where are the christian Steven Eriksons? The J.K. Rowlings? (Ah, but she is a christian. At least she is a member of a church.)

The second one concerns a blog of a christian who loves to read and write SF and fantasy. So some kind of a colleague of me. His blog is entertaining, especially when he writes about books and movies. He turns out to like Doctor Who too!

Then a list with reviews of christian fantasynovels. There were few I already knew about. And from the reviews I think there are some pretty good ones among them, some maybe coming close to the level of Lewis and Lawhead. Do read the mainpage, because there are a lot more novels reviewed.

Finally a blog of one of my favorite filmreviewers, Jeffrey Overstreet. Besides his articles about movies he has written a fantasynovel: Auralia's Colors. And what's more, he's found a publisher. At this blog more about this novel, which had an interesting premise. If I can find it, I surely want to read it.

Well, I think you have enough to read the next few days. Sleep well!]

Je rol in het verhaal

Soms komt er wat oud nieuws op deze blog.
Het is bijvoorbeeld al weer anderhalve week sinds ik met m'n broer naar de bioscoop ben geweest in Rotterdam, de dag voor mijn vertrek naar Londen. Toch wil ik nog wel wat aandacht besteden aan de film die we toen gezien hebben, en jullie adviseren de film ook te kijken. Waarom? Omdat een van de boodschappen van de film precies aansluit bij de boodschap van deze blog.
Het gaat om de film Lady in the Water, van regisseur M. Night Shyamalan (bekend van The Sixth Sense, Unbreakable etcetera).
Oh jee, denk je nu misschien, een enge film, daar houd ik niet van. Maar nee, deze film is niet eng. Hoewel er een paar enge momenten inzitten, is het eerder een spannend sprookje. Je moet er ook naar kijken als naar een sprookje. Er gebeuren dingen in die niet direct logisch zijn, maar zo gebeurt het in sprookjes en verhalen ook: er is een hogere logica aan het werk, de logica van het verhaal.
Zoals altijd weet Shyamalan zijn verhaal met prachtige beelden te vertellen. Wat dat betreft is hij een meester. Ook in het opbouwen van spanning is hij geen amateur. Ik vind dit echter niet zijn beste film ooit. Daarvoor leef je als kijker net wat te weinig mee met de hoofdpersonen. En het lot van de filmrecensent is wel erg cynisch en trekt je uit het verhaal, net als de rol die Shyamalan zelf speelt.
Maar wat voor een verhaal... Het gaat over een waternimf, met de betekenisvolle naam 'Story', die terechtkomt in het zwembad van een appartementencomplex. Ze wordt gevonden door de concierge, meneer Cleveland Heep, die haar onder zijn hoede neemt. Al snel ontdekt hij dat de waternimfen komen uit een chinees kinderverhaal. Om Story te helpen naar haar wereld terug te keren moet hij onder de bewoners van het complex de mensen vinden die de andere rollen in het verhaal kunnen vervullen. Pas als iedereen weet wat zijn of haar rol is, is de weg vrij... Maar het is niet zo eenvoudig als het klinkt...
Voor het verhaal zelf zul je naar de bioscoop moeten, maar ik wil wel vertellen waarom het mijn verlangen aanspreekt. Ik wil namelijk ook niet geloven dat mijn leven doelloos is, dat ik gevangen zit in een patroon van werken, slapen en eten, van falen en teleurstellingen. Ik geloof dat mijn leven belangrijker is. Misschien is dat niet van buitenaf zichtbaar, maar ik speel een onmisbare rol in het grote verhaal. We leven allemaal in een verhaal. Onze handelingen, onze woorden kunnen daarin doorslaggevend zijn. En zoals elke held moeten we de moed hebben om onze rol in het verhaal op te eisen. Als we niet onze verantwoordelijkheid nemen, als we niet op de bres springen, gaat er iets onherroepelijk verloren. Dit is niet een romantische fantasie, niet wishfull thinking. Nee, het is werkelijkheid. Net als de bewoners van het apartementencomplex in Lady in the Water ontdekken we dat ons dagelijkse leven maar een oefening is, als we scherper kijken zien we onze werkelijke rol. En net als zij moeten we samenwerken. We hebben elkaar nodig. Iedereen heeft een andere taak, en alleen samen komen we tot onze vervulling. En tenslotte: onze persoonlijke verhalen gaan op in een veel groter verhaal. Het verhaal van God, die strijdt om mensen te redden, die naar ons op zoek is en ons bij zich wil hebben. En we weten de afloop: als we onze rol hebben vervuld, de strijd hebben gestreden die bij ons leven hoort, zullen we aankomen in Tol Eressëa, de laatste haven...
Kijk de film en denk eens na: hoe belangrijk is jouw leven? Wat is jouw rol in het verhaal?

[Sometimes there's some old news on this blog.
For example it's already one and a half week ago that I went to the cinema with my brother. The day before I went to London. Still, I'd like to write something about the movie we saw that day, and advise you to also watch the movie. Why? Because one of the messages of this movie closely parallels what this blog is all about.
I'm talking about Lady in the Water, by director M. Night Shyamalan ( The Sixth Sense, Unbreakable etcetera).
Maybe you are thinking by yourself: I don't like scary movies. But this is not a scary movie. There are some tense moments, but it's more like an exciting fairytale. You have to see it as a fairytale. Things happen that are not directly logical, but it's the same as in the stories: there's a higher logic at work, the logic of story.
As always Shymalan tells his tale with beautifull images. He is a master at that. And in the building of tension he's no amateur either. Still, I don't think this is his best movie ever. It's a little bit hard to feel with the main characters, and there are some things that pull the viewer out of the story: the cynical fate of the filmcritic and the role of Shyamalan himself.
But what a story it is... It tells about a waternymph, whit the name 'story', who appears in the pool of an apartmentcomplex. She is found by attendant Cleveland Heep, and he takes care of her. Soon he discovers the waternymphs feature in a chinese bedtime story. In order to bring Story back to her own world he has to find among the inhabitants of the apartmentcomplex the people that can fulfill the other roles in her story. Only when every one of them knows what his or her role is the way is clear... But it's not as simple as that...
To know the rest of the story, you'll have to watch the movie yourself, but I do want to tell you why it speaks to my desire. I also do not want to believe my life is without purpose, that I'm caught in a pattern of work, sleep and eating, of failure and disappointments. I believe my life is more important. Maybe it's not visible from the outside, but I do have an irreplaceable role in the larger story. We all live in a story. Everything we do or say can sway the outcome. And like every hero we have to find the courage to take on our role in the story. When we don't assume our responsability, and do not take our place, something is irrevocably lost. This is no romantic fantasy, no wishfull thinking. It's reality. Just like the people in the apartments in Lady in the Water we dicover that our daily life up till now ws practice. If we look closer we see our real role. And just like them we need to join together. We need eachother. Each of us has a different task, and only together we will come to our full purpose. And finally: Our personal stories are taken up in a much larger story: the story of God, who fights to save people, who seeks us and wants us close to Him. And we know the end: when we have fulfilled our role, have fought the battle of our lives, we will come to Tol Eressëa, the last harbour...
Watch the movie and think about it: how important is your life? What is your role in the story?

Vreemde aquaria...

Mijn bericht van gisteren over mijn bijlzalmpjes inspireerde me om even op het internet te zoeken naar afbeeldingen van aquariums. Daarbij kwam ik een paar hele vreemde tegen. Zoals deze: aquariums in een ijssculptuur. Scroll een beetje naar beneden, dan zie je ze. De vissen schijnen tegen de kou beschermd te zijn, maar toch... Vreemd...

De volgende zou ik op mijn trouwdag wel willen krijgen: een bruidstaart met ingebouwd aquarium. Wat ze allemaal niet verzinnen.

Maar helemaal apart is de volgende: een aquarium in een wasbak. Daar zou ik mijn tanden wel boven willen poetsen...

[Yesterdays post about hatchetfish inspired me to search the internet for pictures of fish tanks. I soon found some very strange ones. Like this one: fish tanks inside an icesculpture. Scroll down for a bit and you'll see them. The fish seem to be protected from the cold, but still... weird...

The next one I would like to see on my weddingday. A cake with incorporated a fishtank. The things they do for love.

But the next one is weirder still: a tank inside a sink. I would like to brush my teeth above that sink...]

Bijlzalmpjes!

Het duurde even, maar dan heb je ook wat! Sinds vandaag heeft mijn eenzame marmerbijl- zalmpje (Carnegiella strigata) eindelijk wat gezelschap! Ik had in het voorjaar van iemand van internet een schooltje bijlzalmpjes overgenomen. Maar omdat het koud was en de reis van Hoorn naar Delft toch vrij lang, waren er bij aankomst nog maar drie in leven, waarvan er maar één de nacht overleefde. Die ene bijlzalm bleek echter een taaie: hij at mee, zowel van het levende als van het droge voer en was mooi op kleur. Wel stond hij vaak stil in een hoekje bij de waterspiegel. Hij miste gezelschap, want deze dieren horen in een school gehouden te worden. Sinds die tijd heb ik elke keer als ik bij de plaatselijke aquariumwinkel was mijn ogen uitgekeken op zoek naar deze bizar gevormde vissen. Hoewel de blanke bijlzalm (een grotere verwant) regelmatig te vinden was, nooit de gemarmerde bijlzalm. En de ene keer dat ik de marmerbijlzalm zag miste de helft van de groep een oog. Geen gezicht... Vandaag zwommen er echter een hele boel in de winkel en ik heb er direct zes van meegenomen. Ze zwemmen nu dus in mijn aquarium. Maar ze zijn nog niet zo mooi van kleur als op de foto (die niet van mij is, overigens). En het oude bijlzalmpje heeft zich voor zover ik kan zien nog niet bij de school aangesloten, maar dat komt vast nog wel.
Bijlzalmen zijn zo vreemd gevormd, omdat ze bijzonder gespierde borstvinnen hebben. Deze vinnen kunnen ze zo snel bewegen dat ze een tijdje boven het water kunnen vliegen. Een bijlzalm kan al vliegend wel een afstand van drie meter afleggen. En dat terwijl de 'vliegende vis' alleen maar zweeft. Bijlzalmen zijn de echte 'vliegende vissen'. Nou maar hopen dat ze niet mijn aquarium uitvliegen.

[It took some time, but it was worth the wait. As of today, my lonely hatchetfisch(Carnegiella strigata) finally has some company. Last spring I bought some of these hatchetfisch from someone from the internet. But because of the low temperatures and the long journey to Delft when I arived home only three of seven were alive, and of these only one survived the night. That one hatchetfish turned out to be a tough one: he ate life food and dry food and showed his best colours. But he always stood all by himself on a spot in the corner. He missed company, these fish need to be kept in a shoal. Since that day I've been searching for these bizarrely formed fish every time I visited an aquariumshop. But I often saw it's larger cousin, but not the marmored hatchetfisch. And the one time I saw them they almost all of them missed an eye. That was horrifying. Today the shop had a large shoal of marmored hatchetfish and ofcourse I took home six of them. They are swimming in my tank right now. Their colors are not as good as those in the picture (not my picture obviously). And the old lonely hatchetfish has not yet decided to join his fellows, but I think he will in time.
Hatchetish are as strangely shaped because they have extremely powerfull pectoral fins. They can move these fins so fast that they can fly for a short distance. A hatchetfish can fly for three meters. The well known 'flying fish' can only glide. Hatchetfish are the real 'flying fishes'. Now I can only hope they won't fly out of my tank...]

Toffe wetenschap

Voordat iedereen denkt dat alleen films en boeken mijn verlangens aanspreken snel een paar berichten over recente wetenschappelijke ontdekkingen. Wetenschap is namelijk cool! Met elk nieuw bericht komen zoveel nieuwe mogelijkheden vrij: leven op andere planeten, nieuwe soorten dinosauriërs, de werking van de cel. En tegelijkertijd maken die nieuwe ontdekkingen duidelijk hoe weinig we eigenlijk weten. Ze vuren de verbeelding aan: wat is er nog meer? Welke planeten moeten we nog ontdekken? Welke bacteriën hebben we nog niet gevonden? Welke theoriën zullen nog vervangen moeten worden? Ik ben er in elk geval door gefascineerd.
Vorig weekeinde in Londen had ik het er met mijn vrienden nog over waarom ik tijdens mijn studie faalde als wetenschapper. Zij wezen me er op dat de praktische wetenschapsbeoefening niet romantisch is, maar een kwestie van hard werken. Ik gaf ze helemaal gelijk. Dat is inderdaad waarom het uiteindelijk niets voor mij bleek te zijn. Er zat in het laboratorium maar weinig van het enthousiasme, de kinderlijke verbazing en de lol van nieuwe kennis waar ik zo naar snak. Maandenlang met een pipet in de handen staan en dan uiteindelijk maar een klein onduidelijk smeertje op een afdruk als resultaat, dat is niets voor mij. Daarom schrijf ik maar over de wetenschap. En zo behoud ik mijn passie.
Dus hierbij de meest fantastische ontdekkingen van de afgelopen week:

De eerste is nieuws voor de Indiana Jonesen onder mijn lezers: de ontdekking van de oudste geschreven tekst in Amerika. Het gaat om een steen met inscripties van de Olmecen, een oude beschaving uit Zuid-Amerika. De inscripties zijn bijna 3000 jaar oud: gedateerd op zo'n 900 jaar voor Christus. De oudste tot nu toe bekende teksten uit Noord- en Zuid-Amerika kwam uit het jaar 600 voor Christus. En volgens deskundigen is het mogelijk dat de taal nog eerder werd ontwikkeld en werd geschreven op vergankelijke materialen zoals boomschors.

Dan nieuws van een meer theoretisch natuurkundige aard. Ikzelf kan het maar nauwelijks begrijpen, daarvoor zou ik eens met Marten moeten praten, maar het blijkt dat de voorspellingen van Einsteins algemene relativiteitstheorie voor 99,95 procent kloppen. Dit is bewezen door metingen aan twee om elkaar heen draaiende pulsars (neutronensterren (hele zware sterren) die heel regelmatige bundels straling uitzenden). Ja, ik zei dat het ingewikkeld was...

De ontdekking van een planeet om een andere ster is niet eens meer zo bijzonder, maar soms vindt men er eentje die niet past in de computermodellen. Zo is de nieuwe planeet HAT-P-1 24% lichter dan door de theorie werd voorspeld. Dat wordt weer opnieuw rekenen voor de heren astronomen. HAT-P-1 is 1,38 maal zo groot als Jupiter, maar weegt minder dan de helft. Net als Saturnus is de dichtheid van de planeet dus minder dan water. Als je een badkuip kon vinden die groot genoeg was, zou de planeet blijven drijven.

Meer over planeten in andere zonnestelsels: berekeningen aan computermodellen hebben laten zien dat in andere zonnestelsels veel meer planeten zouden kunnen voorkomen waarop leven mogelijk is. Het gaat om de zonnestelsels met een zogenaamde hete Jupiter, een grote gasplaneet die zich dicht bij de ster bevindt in plaats van veraf zoals de gasplaneten in ons eigen zonnestelsel. Volgens het computermodel zou een zonnestelsel met een hete Jupiter aarde-achtige planeten kunnen bevatten, die bedekt zijn door een enorme oceaan... Stof voor Sciencefictionverhalen!

Maar er zijn ook nog genoeg mogelijkheden voor leven in ons eigen zonnestelsel. Hier een samenvatting van een recent rapport dat de mogelijkheden op een rijtje zet.
Er valt dus nog veel te ontdekken.

[Before everybody thinks I'm only excited about movies and novels I'll quickly post some messages about recent scientific discoveries. Because science is cool. With every new discovery so many new possibilities unfold: life on other planets, new species of dinosaur, the mechanism of the cell. And at the same time those new discoveries make it clear how little we actually know. They only serve to ignite our imagination: what more is out there? What planet are there for us to discover? What kinds of bacteria haven't we found yet? What theories will have to be replaced. I at least find myself fascinated by those subjects.
Last weekend in London I actually talked with my friends about how I came to fail as a scientist during my studies. They pointed me to the fact that the daily existence of a scientist no longer has any romantic value, it's a matter of hard work and perseverance. I had to acknowledge that. It's why at the long run working as a scientist was not my cup of tea. In the laboratory I found only little of the enthousiasm, the childlike excitement and the pure fun of new knowledge that I need to function. To stand with a pipet for months and only find a vague smear on a blot as a result, that's not for me. That's why I just write about science and in that way keep my passion.
Therefore without further ado, here are the most fantastical discoveries of the past week:

The first one is news for the Indiana Joneses in my public: the discovery of the oldest written languaget in the New World. It concerns a stone with inscriptions made by the Olmec, an old South-American civilisation. The inscriptions are almost 3000 years old, dated back to some 900 years B.C. The oldest known written texts from both North- and South-America found previously dated back to 600 years B.C. And according toexperts it is possible that the script was developed much earlier, written on perishable materials like wood.

Then some news that's more on the field of theoretical fysics. I can hardly understand it myself, I would have to talk to Marten for that, but it turns out the predictions of Einsteins theory of general relativity are for 99,95 percent correct. This was shown by measurements of two quickly rotating pulars (neutronstars (very heavy stars) that project very regular bundles of radiation). Yes, I said it would be complicated.

The discovery of a planet around another star is hardly newsworthy anymore, but sometimes a planet is found that defies the expectations of computermodels. The new planet HAT-P-1 is 24% lighter that predicted by theory. That means more calculations for the astronomers. dan door de theorie werd voorspeld. Dat wordt weer opnieuw rekenen voor de heren astronomen. HAT-P-1 is 1,38 times larger than Jupiter, but it's mass is only half that of our planet. Just like Saturn it's density is less than that of water, and if you would be able to find a bathtub large enough this planet would float in it.

More news about planets in other solar systems: calculations on computermodels have shown that in other solar systems there are probably many more planets where life would flourish that formerly expected. The models concern the systems with a so called hot Jupiter, a large gasplanet close to its star instead of far away like the gasplanets in our solarsystem. According to the new models a solar system with a hot Jupiter probably also has earth-like planets covered by a deep ocean of liquid water. A subject for new SF-novels...

But there are enough possibilities yet for live in our own solar system. Here a bit about a recent book that lists the possibilities.
Er valt dus nog veel te ontdekken.

Het koninkrijk van de zomer

Nee, dit bericht gaat niet over het weer buiten. Hoewel dat de laatste dagen zeker erg zomers is. Het is zelfs warm! Maar met die kwaliteit van de late zomer: de gouden nevels, de kleurende bladeren en het gevoel dat het zo voorbij kan zijn.
Maar dit bericht gaat over een andere zomer. Ik heb deze week het boek Taliesin van Stephen Lawhead weer gelezen. Ten eerste omdat ik las dat Hood uitkwam, maar ook omdat mijn vriend Hans in de serie aan het lezen was, en mij vergeleek met een bard. Ik had Taliesin vijf jaar geleden voor het eerst gelezen, en ik kende het einde al, maar toch was het fris en meeslepend, vooral door Lawheads' beschrijvingen die alle vijf de zintuigen aanspreken, en soms het zesde... Taliesin is het eerste boek van de Pendragon-cyclus, een serie boeken over koning Arthur, maar die komt pas voor in het derde boek (met als titel: Arthur, ja, ja). In dit boek beschrijft Lawhead de voorgeschiedenis en hij verweeft daarbij drie verschillende legenden: ten eerste de legende van Atlantis, het mythische eilandrijk dat ver voor de jaartelling in zee verdween, ten tweede de keltische legenden over de bard Taliesin en ten derde de legende over Jozef van Arimatea, die met de graal naar Engeland zou zijn gekomen. Lawhead plaatst deze legenden in een overtuigende setting aan het eind van de Romeinse heerschappij over Engeland, een tijd dat het christendom begon te groeien. En in dat proces blijkt de Ware God te staan tegenover machten als de gehoornde god en Mithras (kennelijk ook al bekend in Atlantis)... Ik heb waardering voor de manier waarop Lawhead de druiden neerzet, als zoekend naar de waarheid achter hun goden, maar tegelijk gevaarlijk experimenterend met de andere wereld.
En als altijd roepen zijn beschrijvingen verlangen op naar andere plaatsen en andere manieren van leven. De stierendans van Charis (de prinses uit Atlantis) is zo beschreven dat je het zand van de arena voelt tussen je tenen, maar tegelijk klopt de opwinding van het avontuur in je aderen. En ik zou willen horen tot het keltische volk van Elphin, de Cymry, die een eenvoudig leven leiden, maar met zelfrespect, liefde voor elkaar en zonder schaamte om hun emoties te uiten.
Maar waar ik vooral naar verlang is 'The kingdom of summer', het koninkrijk van de zomer. Dat is het beeld dat de bard Taliesin ziet in een visioen, en waar hij daarna altijd van zingt.
Hier is een stukje uit het boek:

"The colour of summer," repeated Blaise. "What is it?"
Taliesin thought for a moment. "It is... mmmm... Gold!" he declared triumphantly.
"You mean green, do you not, Taliesin? I think autumn should be gold."
"No, replied Taliesin. "Autumn is grey."
"Grey?" Blaise shook his head in bewilderment. "The things you say, Taliesin. What do you think, Hafgan?"
The druid did not answer. "What colour is spring, Taliesin?"
"White"
"And winter? What colour?"
"Winter is black."
Blaise laughed. "Summer is the only season of colour in your world, Taliesin. do you realize that?"
"Of course," he answered without hesitation, swinging the willow wand easily. "That is why I am going to be King of the Summer, and my realm will be known as the Kingdom of Summer. While I am king there will be no winter, no autumn, and no spring."
"Only summer?" said Blaise suddenly serious. He had caught the wistful note in the boys voice and had stopped laughing.
"Only summer. There will be no darkness and no dying, and the land will flow with all good things." Taliesin became quiet then and said no more.

En hier is een verdere beschrijving van een stukje verderop:

Taliesin's smile was quick, but it was also sad. "The world is ours for the making," he said lightly, but he turned back to the mountains and gazed for a long time without speaking.
When he did speak again, his voice sounded far away. "I have seen a land shining with goodness where each man protects his brother's dignity as readily as his own, where war and want have ceased an all races live under the same law of love and honour.
I have seen a land bright with truth, where a man's word is his pledge, and falsehood is banished, where children sleep safe in their mothers' arms and never know fear or pain. I have seen a land where kings extend their hands in justice rather than reach for the sword, where mercy, kindness and compassion flow like deep water over the land, and men revere virtue, revere truth, revere beauty, above comfort, pleasure, or selfish gain. A land where peace reigns in the heart of men, where faith blazes like a beacon from every hill, and love like a fire from every hearth, where the True God is worshipped and his ways acclaimed by all
"I have seen this land, charis," he said, his hand striking his chest. "I have seen it and my heart yearns for it. It is our world as it was meant to be, and will be. The Kingdom of Summer is but a reflection of it."

Ja, dat is het! Dit is waar ik naar verlang. Dat is ook wat ik wil overdragen (daarom dat Hans me een bard noemde). En het koninkrijk van de zomer zál komen. Het rijk waar de ene ware Koning regeert, de koning van wie Arthur en zijn 'kingdom of summer' maar een weerkaatsing waren. Het koninkrijk der hemelen...

[No, this message is not about the weather outside, although it really is nice and warm the past few days. But with that quality of late summer: the golden mist, the darkening leaves and the feeling it will be over soon.
But this message is about another summer. This week I read again the book Taliesin by Stephen Lawhead. Firstly because I read that Hood had appeared, but also because my friend Hans was reading this series and he compared me with a bard. I read Taliesin for the first time five years ago, so I already knew the end, but still it remained fresh and compelling, largely because of Lawheads' descriptions that use all five senses, and sometimes the sixth. Taliesin is the first novel in the Pendragon-series, a cycle of book about King arthur, but he only appears in the third part (with the titel Arthur, ofcourse). In this book Lawhead describes what came before and he mixes three different legends: firstly the legend about Atlantis, the mythical islandkingdom that disappeared into the ocean thousands of years ago, secondly the keltic legends about the bard Taliesin, and thirdly the legend about Joseph of Arimathea, who came to England carrying the Holy Grail. Lawhead places these legends in a convincing setting at the end of Roman rule about England, a time when christianity began to grow. And in that process the True God stands opposed to powers like the horned god and Mithras (seemingly also known in Atlantis)... I appreciate the way Lawhead describes the druids, as seeking for the truth behind their gods, but at the same time dangerously experimenting with the other world.
And, as always, his description bring forth desire for other places and other ways of life. The bulldance of Charis (the princess of Atlantis) is described in a way that makes you feel the sand of the arena between your toes, but at the same time the exitement of adventure flows through your veins... And I want to belong to the keltic people of Elphin, the Cymry, who lead a simple live, but with honour, selfrespect, love and able to share their emotions without shame.
But what I desire the most is the kingdom of summer. It's the image the bard Taliesin sees in a vision, one he always sings about. Here is a part of the novel:

"The colour of summer," repeated Blaise. "What is it?"
Taliesin thought for a moment. "It is... mmmm... Gold!" he declared triumphantly.
"You mean green, do you not, Taliesin? I think autumn should be gold."
"No, replied Taliesin. "Autumn is grey."
"Grey?" Blaise shook his head in bewilderment. "The things you say, Taliesin. What do you think, Hafgan?"
The druid did not answer. "What colour is spring, Taliesin?"
"White"
"And winter? What colour?"
"Winter is black."
Blaise laughed. "Summer is the only season of colour in your world, Taliesin. do you realize that?"
"Of course," he answered without hesitation, swinging the willow wand easily. "That is why I am going to be King of the Summer, and my realm will be known as the Kingdom of Summer. While I am king there will be no winter, no autumn, and no spring."
"Only summer?" said Blaise suddenly serious. He had caught the wistful note in the boys voice and had stopped laughing.
"Only summer. There will be no darkness and no dying, and the land will flow with all good things." Taliesin became quiet then and said no more.

And here is another description:

Taliesin's smile was quick, but it was also sad. "The world is ours for the making," he said lightly, but he turned back to the mountains and gazed for a long time without speaking.
When he did speak again, his voice sounded far away. "I have seen a land shining with goodness where each man protects his brother's dignity as readily as his own, where war and want have ceased an all races live under the same law of love and honour.
I have seen a land bright with truth, where a man's word is his pledge, and falsehood is banished, where children sleep safe in their mothers' arms and never know fear or pain. I have seen a land where kings extend their hands in justice rather than reach for the sword, where mercy, kindness and compassion flow like deep water over the land, and men revere virtue, revere truth, revere beauty, above comfort, pleasure, or selfish gain. A land where peace reigns in the heart of men, where faith blazes like a beacon from every hill, and love like a fire from every hearth, where the True God is worshipped and his ways acclaimed by all
"I have seen this land, charis," he said, his hand striking his chest. "I have seen it and my heart yearns for it. It is our world as it was meant to be, and will be. The Kingdom of Summer is but a reflection of it."

Tes, that's what I desire. That's what I want to bring across (maybe that's why Hans called me a bard). And the kingdom of summer will come. The kingdom where the one True King reigsn, the king that Arthur and his 'kingdom of summer' were only a pale reflection of. The kingdom of heaven.]

Voor alle Tolkienfans

Zoals jullie vast wel hebben opgemerkt uit eerdere berichten is de schrijver van deze blog een onbeschaamde Tolkienfan. En niet alleen de boeken staan hoog in mijn top tien, maar ook de films behoren tot mijn absolute favorieten. Ik moet ze binnenkort weer eens bekijken, al was het alleen maar om jullie te laten delen in alle verlangen opwekkende momenten. De samenwerking tussen J.R.R. Tolkien en Peter Jackson zorgt ervoor dat in de films de prachtige beschrijvingen worden vertaald in poëtische beelden. Tegelijkertijd echoot in de verhalen de christelijke visie van Tolkien, die duidelijk oog had voor het 'grote verhaal', het verhaal waar al onze menselijke verhalen van zijn afgeleid...
Dus zal het geen verrassing zijn dat ik enthousiast ben over het volgende nieuws:
Er komt waarschijnlijk niet één film van The Hobbit, maar twee!
Twee Hobbit-films? Ik weet niet of het verhaal daar groot genoeg voor is. The Hobbit is meer een kinderboek (waarin de meest onwaarschijnlijke dingen kunnen gebeuren), dan een tot in de details uitgewerkte moderne mythologie, zoals Lord of the Rings. Dat betekent niet dat ik niet naar de film uitkijk. Er zijn toch minste vier redenen:
Smaug, de draak. Jazeker: een draak! Altijd cool, films met draken.
Gollem. Hopelijk weten ze Andy Serkis weer te strikken. Het raadselspel tussen Gollem en Bilbo is erg grappig.
De boselfen onder koning Thranduil. Het rijk waar Legolas vandaankomt. Weer een ander elfenrijk dan de twee die we gezien hebben (Rivendell en Lothlorien), en weer een mogelijkheid voor de ontwerpers om zich helemaal uit te leven.
En 'The eagles are coming! The eagles are coming!'. Hét moment van de eucatastrofe in The Hobbit. Op het moment dat alles verloren lijkt, kijkt Bilbo omhoog en ziet de arenden. Kippenvel. Vervolgens valt hij bewusteloos en ziet hij niks van de afloop van de strijd. Maar zo'n moment van hoop als er geen hoop is, van een onverwachte uitredding op het laatste moment, van majesteitelijke vogels neerdalend uit de hemel spreekt diep tot ons verlangen.
Ik zie ook uit naar dat moment, als "Hij komt met de wolken, en elk oog zal hem zien." (Openbaring 1 vers 7).

Oh, over draken gesproken (en over Peter Jackson): Peter Jackson heeft de rechten opgekocht van het boek Temeraire, een fantasyverhaal over de tijd van Napoleon, maar een waarbij de legers van de fransen en de engelsen beschikken over draken. En het is nog een serie boeken ook. Yes!

En hier is de trailer van Eragon. De fantasyfilm voor dit jaar. Ik kan de trailer nog niet kijken (moet even Firefox upgraden), maar wat ik ervan gehoord heb is best goed. In elk geval zitten ook hier draken in.

[As you undoubtedly noted from earlier posts the writer of this blog is an unashamed Tolkienfanboy. And it's not only his books that take high places in my personal top ten, but also the movies are along my all time favorites. I want to watch them again soon, if only to let you share in all the desire inspiring moments. The collaboration betwee J.R.R. Tolkien and Peter Jackson leads to the beautifull descriptions being translated into poëtical images. At the same time the stories echo the christian worldview of Tolkien, who definitely saw the 'Large Story', the story from which all our human stories come...
So it won't be a surprise to you that I'm enthusiastic about the following news:
There will most likely be not one, but two movies made of The Hobbit!
Two Hobbit-movies? I'm not sure the story is large enough for that. The Hobbit is in nature more a childrens book, in which the most unrealistic things can happen, not a richly detailed mythology like Lord of the Rings. That doesn't mean I don't look forward to the movie. There are at least four reasons to be enthousiastic:
Smaug, the dragon. Yes, a dragon! That's always cool, movies with dragons...
Gollem. Hopefully they will be able to snare Andy Serkis for the role again. The game of tricks between Gollem and Bilbo is very funny.
The woodelves under king Thranduil. The kingdom Legolas originated. A different elvish empire that the two we've seen before (Rivendell and Lothlorien), and another opportunity for the designpeople to really enjoy themselves.
And: 'The eagles are coming! The eagles are coming!'. Thé moment of eucatastrofe in The Hobbit. In the moment when all seems lost, Bilbo looks up and seas the eagles. Goosebumps. Then he loses consciousness and misses the end of the battle. But such a moment of hope when there's no hope, of an unexpected last moment rescue, of majestic birds swooping down from the sky speaks deeply to our desire.
I do look forward to that moment, when "He comes with the clouds, and every eye shall see him." (revelations 1 verse 7).

Talking about dragons (and about Peter Jackson): Jackson has bought the rights to Temeraire, a fantasystory about the Napoleonic era, but one in which the french and english army possess dragons. And it's a series to boot. Yes!

And finally, here's the trailer for Eragonm this years fantasymovie. I wasn't able yet to watch the trailer (I have to upgrade firefox first), but what I heard about it is rather good. At least there's dragons in it!]

vooruit, nog een link

Okay, nog één berichtje dan.
Dit kwam ik tegen toen ik naar nieuws over dieren voor het Tijdschrift voor Diergeneeskunde.
Namelijk: Er is een Pratende olifant….
Hij bootst een aantal geluiden na van zijn verzorger, zo goed dat ze echt menselijk klinken. Maar het is nog niet duidelijk of hij er ook iets mee bedoelt...
Veel verhalen gaan over sprekende dieren, of mensen die met dieren kunnen praten. Volgens Tolkien was het een diep verlangen van de mens om met dieren te kunnen communiceren. Hij voert dat terug op het feit dat de mens sinds de zondeval diep is gescheiden van de natuur, en we verlangen terug naar die tijd dat er geen scheiding was: de tijd dat de dieren uit zichzelf naar Adam toekwamen om hun naam te krijgen.
De bijbel zegt dat die tijd terugkomt: de leeuw zal samen zijn met het lam, de beer met het rund en een kind zal zijn hand veilig in het hol van een adder kunnen steken. Ik zie ernaar uit.

[Okay, one message then.
This one I found when I searched for news about animals to publish in the journal I now work for.
It is this: There is a talking elephant.
This elephant can imitate some sounds of his keeper, so well they do really sound human. But it's not clear yet whether it means anything at all...
There are lots of story's about talking animals, or people who can talk to animals. According to Tolkien it's an old desire of man to be able to communicate with animals. He brings the matter back to the fact that man is seperated from nature since the fall and we long for that time when there was no seperation. The time the animals came to Adam by themselves to receive their names. de tijd dat de dieren uit zichzelf naar Adam toekwamen om hun naam te krijgen. The bible tells that a time like that will return: the lion will graze with the lamb, the bear with the ox and a child will be able to put it's hand in an adders lair. I look forward to that.]

Even snel... Apocalypto

Jullie hebben het een paar dagen zonder updates moeten doen, en ik moet jullie helaas teleurstellen: voor vanavond zit het er ook niet echt meer in.
Ik loop al een paar dagen achter mijn eigen vermoeidheid aan en ik zit nu achter de computer moeite te doen mijn ogen open te houden. Net als Mr. Bean in dat filmpje waar hij in de kerk zit... Nou ja, ik val nog niet zittend in slaap, zo erg is het niet, maar energie voor een lang essay over Tol Eressëa heb ik niet. Het enige waar ik nu naar verlang is een goede nachtrust...
Maar goed, ik wil jullie niet helemaal zonder inspiratie achter laten, daarom een link naar de trailer van Apocalypto, de nieuwe film van Mel Gibson.
Een film over een verloren beschaving: de Maya's. De trailer toont al spectaculaire beelden: piramides, het tropisch regenwoud, exotische kostuums. Maar ook een episch verhaal: een man die ontsnapt aan een gruwelijk lot, op de weg terug naar zijn geliefde. Net de Odyssee... (Ja, ik ken mijn klassiekers).
Het enige waar ik wat ongerust over ben is het uitsnijden van harten dat ze in die tijd deden. In de trailer wordt het nog gesuggereerd, maar ik weet niet hoe de echte film is. Er is een reden dat ik bij Indiana Jones and the temple of Doom opzij kijk. Ik moet ook denken aan het boek van Chesterton waar ik laatst uit heb gelezen. Hij verdeelt eigenlijk de oude godsdiensten in twee soorten, de relatief onschuldige mythologiën, eigenlijk verbeeldingen van de werkelijkheid, met goden waarin mensen niet werkelijk geloofden, en de echte afgoden, waar mensen gunsten van vroegen door perverse rituelen en offers (vaak mensenoffers). De godsdiensten van Zuid-Amerika behoorden voor een behoorlijk deel tot de tweede categorie. De verhalen van de eerste categorie, verhalen waarmee mensen zin probeerden te geven aan hun omgeving, werden uiteindelijk vervuld in het grote verhaal: de God die werkelijk mens werd. De demonische machten van de tweede categorie zullen verdwijnen in de poel die brand van vuur en zwavel...
(Okee, toch nog een vrij lang bericht dus... Sorry)

[Well, you've had to do without my updates for some days, and I'm afraid I'll have to disappoint you again. I don't think this evening will result in many more posts. I'm really walking on my last legs, that's how tired I am. I'm now actually trying to keep my eyes open. Just like Mr. Bean, when he's in church, remember that one? Okay, so I'm not falling asleep while sitting behind the computer, it's not that bad yet, but it's close... Anyway, a long essay about Tol Eressëa is out of the question. The only thing I desire now is a good nights sleep...
But I don't want to leave you without inspiration, so here's a link to the trailer for Apocalypto, the new movie by Mel Gibson.
It's a movie about a lost civilization: the Maya. The trailer already contains spectacular images: pyramides, the tropical rainforest, exotic costumes. But also an epic story: a man who escapes a horrible fate, on his way home to his beloved. Just like the Odyssee... (Yes, I know the classics)
The only thing I'm uncomfortable about is the cutting out of hearts that was a mainstay of those days. In the trailer it's only suggested, but I don't know how much restraint the finished movie will show. There's a readon I look away from Indiana Jones and the temple of Doom. I have to think of Chestertons book I read lately. He divides the old religions in two kinds, the relatively innocent mythologies, more like an imaginative view of reality, with gods people do not really believe in, and the real idols, who people asked favors of by performing perverse rituals and sacrifices (often human sacrifices). The religions of South-America for a large part belonged to the second category. The story's from the first category, story's people used to make sense of their surroundings, were finally fulfilled in the Large Story: The God who became human. The demonic forces of the second category will disappear in the pool of fire and brimstone...
(It turned out to be quite a long post after all... sorry)

Verlangens in Londen

Nou, ik ben terug uit wereldstad Londen!
Helaas kwam ik er zojuist achter dat al mijn foto's op mijn digitale camera onscherp zijn. Ik wilde jullie een paar mooie uitzichten en rustgevende plekjes laten zien. Dat gaat dus niet door.
Dus moet ik jullie vermaken met een paar korte beschrijvingen. Mijn verlangens werden namelijk wel aangesproken in Londen.
En niet alleen mijn verlangen naar hobbit-achtige ontbijten (met ei, spek, worst en tomaat... Hmmmm) of naar koffie (banaan karamel frappucino bij Starbucks... Hmmmm), maar ook mijn verlangen naar mensen: Ivo en Chiat gaven mij een inside-view van het leven in Londen en van de engelse volksaard. En ik heb gezien waar ze beiden werken (of werkten). Het samenzijn was erg goed. En dan waren er ook nog dinosauriërs!
Ik ben naar het Museum of Natural History geweest en wauw, wat was dat tof! Ik heb allerlei fossielen gezien van dino's (en andere prehistorische beesten) die ik alleen maar uit de boeken kende. Zo hingen er de armen van de deinocheirus (een van de dino's in mijn eerste avonturenroman: 'Joost en Cliff en het eiland der pterodactylen'), twee-en-een-halve meter lang, met grote kromme klauwen, indrukwekkend! Maar ze hadden er ook het skelet van baryonix: een visetende dinosaurus met een krokodilachtige kop, een skelet van de nieuw-zeelandse moa (een grote loopvogel), reuzenluiaarden, tientallen ichthyosauriërs, en een bewegend model van een Tyrannosaurus rex. Ik liep natuurlijk te watertanden... Ook de fossielen van uitgestorven olifantensoorten en nijlpaardachtigen waren erg interessant.
Maar Londen heeft niet alleen fossielen! Er zijn ook boeken. Ivo en Chiat willigden mijn bezoek in om een boekwinkel te bezoeken (met natuurlijk een grote SF en fantasy sectie. Dat genre is in Engeland duidelijk populairder dan hier) en in Harrods (groot warenhuis) vond ik zelfs het nieuwe boek van Stephen Lawhead: Hood. Direct gekocht natuurlijk. Oh, en in de Virgin megastore vond ik de DVD van de serie Prehistoric Park, van de makers van Walking with Dinosaurs. Erg boeiend: dinosauriërs, dat kan niet mislukken. De archeologische opgravingen in het Museum of London waren trouwens ook erg interessant. Daarentegen ging de surrealistische kunst in Tate's gallery of modern art my een beetje boven de pet. Sommige werken waren nog vreemder dan Dali...
Maar het moment dat mijn verlangen het meest werd aangesproken was in een parkje achter een kerk. Een paar meter van de straat was daar een ronde vijver van twee meter doorsnede of zoiets, met eromheen een gietijzeren hek. Het water was helder, en vol waterplanten en er zwommen grote goudwindes. In het midden was een schaalvormige fontein, waar het water vanaf droop, en de fontein was volledig met mos bedekt. De vijver lag een beetje in de schaduw en verderop scheen de zon neer op een oud graf... Het was een plek om helemaal tot rust te komen. Klaterend water, de geluiden van de straat gedempt, en warm zonlicht. Echt een plek die thuishoort op Tol Eressëa. Geen twijfel mogelijk.

[Well, I'm back from metropole London.
Sadly I just discovered that al pictures on my digital camera were unclear. And I wanted to show you some beautifull views and soothing places. It just can't be.
So I have to entertain you with some short descriptions. Because London did speak to my desires.
And not only to my desire for hobbit-like breakfasts (with egg, bacon, sausage and tomato... Mmmm) or for coffee (banaca caramel frappucino at Starbucks... Mmmmm), but also my desire for peaople: Ivo and Chiat gave me a inside-view of life in London and of british nature. And I saw where they worked. Being together was very good. And then there were dinosaurs...
We went to the Museum Of Natural History and wow... that was really something! I say all kinds of fossilized dino's (and other critters) I only knew from books. For example the arms of deinocheirus (one of the dinosaurs in my first novel), two and a half meters long with large claws. Impressive to say the least. But they also showed the skeleton of baryonix. A fish-eating dinosaur with a crokodile-like head, a skeleton of a New-Zealand Moa, a giant sloth, lots of Ichthyosaurs and a moving model of a T. rex... I was drooling... I also liked the fossils of extinct species of elephant and rhino.
But of course in London are things besides fossils. Like books. Ivo and Chiat let me visit a bookstore (with a large SF and fantasy department) and in Harrods I even found the last book by Stephen Lawhead: Hood. Obviously I bought it. And in the Virgin Megastore I found the DVD of Prehistoric Park, a series by the makers of Walking with Dinosaurs. Dinosaurs, what can go wrong? The archeological expositions in the Museum of London were interesting too. But the surrealist art in Tate's was too much for me.
The moment that spoke to my desires the loudest was in a park behind a church. Just a few meter from the rouad there was a round pond (two meters), with clear water full of plants and large fish. In the middle was a fountain, dripping with water, covered with moss... The pond was in the shade, but a couple of meters on the sunlight fell on an old grave. It was a place to find rest, with the sound of water, the noise of the street dampened and warm sunlight. A place that belonged to Tol Eressëa. No doubt about it.]

Op naar Londen...

Even een kort berichtje om te melden dat ik morgen naar Londen ga. Over vijf uur gaat de wekker (5.20 uur opstaan... AARGH) Om te zorgen dat ik om tien over half zeven in hoek van Holland ben. En om twintig over zeven uitvaar.
Ik heb er erg veel zin in. Niet in het vroeg opstaan, maar om naar Londen te gaan. Ik ben er nog nooit geweest en heb er veel goede dingen over gehoord.
Maandag ben ik weer terug en kan ik mijn blogs weer updaten.

[A short post to let you all know I will leave to London tomorrow. Five hours from now the alarmclock will wake me. Thats 5.20 am.... AARGH... So I can be at the harbour at twenty to seven and leave from there at twenty past seven.
I do look forward to it. Not to the rising early part, but to going to London. I've never been there before, but I heard good things about it.
I will be back at monday and hope to update my blogs then. ]

Een heel lange verloving

Gisteren met Mervin een hele goede film gekeken, die vorig jaar in de bioscoop was: Un long dimance de fiancailles (of in het engels: A very long engagement), van de franse regisseur Jeunnet (bekend van Amelie). Laat me ten eerste zeggen: de film is heel erg mooi gemaakt. De opbouw van de shots, de kleuren, de lichtval. Het roept een heel poëtische sfeer op. Ook de scénes in de loopgraven van de eerste wereldoorlog, al is het effect hier er eerder één van troosteloosheid en afschuw. Ten tweede is het verhaal doorspekt met een vrij subtiele humor. Het ligt er niet te dik bovenop, maar het is er wel. Twee voorbeelden: de postbode die er geen genoeg van krijgt over het tuinpad te fietsen en de innerlijke monoloog van Mathilde, vaak gepaard met de beelden die ze zich herinnert. Ten derde: Het gebruik van zwart-wit beelden en schokkerige film om de sfeer van de tijd weer te geven, heel geslaagd volgens mij.
Maar wat de film vooral zo boeiend maakt is het onderwerp: hoop.
Het hele verhaal draait om Mathildes hoop dat haar verloofde Manech een gruwelijke veroordeling in eerste wereldoorlog overleefd heeft. Ze waren zo nauw met elkaar verbonden, hij kan niet dood zijn. En zo klampt ze zich vast aan zelfs het minstje draadje hoop en stelt het noodlot op de proef: "Als er binnen zeven seconden een conducteur binnenkomt, is Manech nog in leven..." Zelfs als ze het graf van Manech gevonden heeft, wil ze niet van opgeven weten: ze weet nog niet alles wat er gebeurd is. Hij kan nog in leven zijn...
Ongelofelijk? Onrealistisch? Misschien. Maar hoop is wel de allerbelangrijkste behoefte van de mens. Het is een overbekende uitspraak, maar een mens kan meer dan een minuut zonder zuurstof, maar geen seconde zonder hoop. Wat maakt een depressie zo benauwend? Het ontbreken van hoop.
Er zijn twee kenmerken van hoop die ik wil noemen. De eerste is dat je hoopt op iets waarnaar je verlangt. Mooi weer bijvoorbeeld. De tweede is dat je objectief niet zeker kunt zijn van de uitkomst. Ik hoop niet dat de zon morgen opkomt. Dat weet ik al. Ik hoop dat het morgen zonnig is, want dat is niet objectief te voorspellen. In elk geval niet door de weersdeskundigen hier in Nederland. (Hoewel het vandaag stralend weer was, zoals voorspeld). Ik hoop dat ik volgend jaar een nieuwe baan vindt. Ik hoop dat ik ooit een vriendin vind. Ik hoop... "Een hoop die men ziet, is geen hoop. Want wie hoopt er op wat hij ziet? Maar als wij hopen op wat wij niet zien, dan verwachten wij het met volharding." (Romeinen 8 vers 24)
De grootste hoop is de hoop op dat wat we het meest verlangen en dat waar we wetenschappelijk gezien het minst zeker van kunnen zijn... Want wie is er in een gecontroleerd experiment teruggekomen uit de dood?
Dit keer zag ik iets nieuws aan het einde van de film.

(Pas op: ik verklap hier iets belangrijks).

Voor de slotscéne loopt Mathilde in witte kleren een huis binnen. We zien haar achter de deuropening in het donker verdwijnen. Haar pleegouders en andere bekenden blijven achter, dicht bij elkaar. (Volgens mij is dit een symbool van de dood.) Even later komt Mathilde echter in de tuin naar buiten. De zon schijnt, de vogels fluiten en daar zit haar geliefde, zoals hij was nog voor de verschrikkingen van de oorlog. En het eerste wat hij tegen haar zegt, is wat hij ook zei bij hun eerste ontmoeting tien jaar eerder. En aan haar gezicht te zien stroomt ze over van vreugde... Haar diepste hoop is werkelijkheid geworden. De hoop van de hemel.

[Yesterday I watched a very beautifull movie, together with Mervin. A movie that was in the cinema last year: Un long dimance de fiancailles (or in english: A very long engagement), by the french director Jeunnet (Amelie). First let me say that the movie is beautifully made. The way the shots are built, the colors, the lighting. Everything works together to create a poetic atmosphere, even the scenes in the trenches of world war I. The effect there is one of despair and loathing. Secondly: the movie is filled with a rather subtle humour. We aren't spoonfed with it, but it's there. For example the postman trying to ride his bicycle on the gardenpath and the inner monologue of Mathilde. Thirdly: The use of black and white images to recreate the atmosphere of that time is very nicely done.
But what ultimately makes the movie as compelling as it is, is its subject: hope.
The whole story is about Mathildes hope that her fiancé Manech has survived a horrible execution in World War I. So close was their connection, that for her he can't be dead. And so she grasps even the smalles thread of hope and questions fate: "If in seven seconds someone will enter the cabin, he's still alive." Even when she visits the grave of Manech, she will not give up: she doesn't yet know all that has happened. He could still be alive.
Unbelievable? Unrealistic? Maybe. But hope is what man needs the most. It has been said that man can do without oxygen for more that a minute, but not a second without hope. What makes a clinical depression as hard as it is? The absence of hope.
I want to point you to two characteristics of hope. The first is: you hope for something you desire. Nice weather for instance. The second is: objectively you can't be sure it will happen. I do not hope the sun will rise tomorrow. I already know. I hope tomorrow the sun will shine, because that can not be predicted. Not by our weathermen at least.
I hope I will find a new job next year. I hope I will once meet a girlfriend. I hope... "A hope "Hope that is seen is no hope at all. Who hopes for what he already has? But if we hope for what we do not yet have, we wait for it patiently." (Romans 8 verse 24)
The greatest hope is the hope for what we most desire and what scientifically is least sure... Because who did ever rise from the death in a scientific experiment.
I saw something new in the end of the movie this time

(spoiler warning).

In the last scene Mathilde, clothed in white, enters a house. We see her disappear in blackness. Here parents and friends remain, standing closely together. (I think this is a symbol for death). Later Mathilde appears outside in the garden. The sun is shining, birds are singing and she sees her beloved, like he was before the war. And the first thing he says to her, is what he said when they first met ten years ago. And looking at her face, she is filled with joy. Her deepest hope has become reality. The hope of heaven. ]

Schoonmaken...

Deze foto hadden jullie nog tegoed.
Vrijdag hebben mijn broer Berend en ik het huis weer eens schoongemaakt. Vooral Berend was erg enthousiast!
Het is erg goed om alles te zien blinken. Het doet me denken aan de vernieuwing, de frisheid van de nieuwe schepping.
Ja, echt!
Let zelf maar eens op als je schoonmaakt. "Zie, ik maak alle dingen nieuw...", zegt Jezus. (Niet: ik maak allemaal nieuwe dingen. Nee, ik maak alle dingen nieuw)

[I still owed all of you this picture.
Last friday my brother and I cleaned the house. My brother was very enthousiastic. It's good to see everything shine once again. It reminds me of the renewal, the freshness of the new earth.
Yes, it does.
Watch for it yourself when you next clean your apartment. "Behold, I make all things new...", Jesus says. Not: I shall make all new things.]

Nog meer dinosaurussen...

Het is geen geheim: ik ben nogal geïnteresseerd in dinosaurussen. Als kind al verslond ik boeken over dinosaurussen en mijn DVD van 'Walking with Dinosaurs' is een van mijn favorieten. En ik volg elk stukje wetenschappelijk nieuws over dinosaurussen. Elke ontdekking van een nieuwe dinosaurussoort doet me watertanden...
En voorlopig zal ik aan het watertanden blijven, volgens een recent
nieuwsbericht.
Volgens dit stukje op de website van Nature zijn er namelijk nog 1300 dinosaurusgeslachten niet gevonden. Dat betekent dat we met de 527 nu bekende soorten nog niet op een derde van alle dinosaurussen zijn.
Wie weet wat voor bijzondere fossielen nog meer ontdekt worden? Nog grotere planteneters, nog sterkere roofdieren, nog meer bewijzen van broedzorg, nog meer tussenvormen tussen dinosaurus en vogel? De mogelijkheden zijn eindeloos.
Was ik maar paleontoloog geworden...

[It's no secret: I'm kind of interested in dinosaurs. As a boy I devoured books about dinosaurs and my DVD of 'Walking with dinosaurs' is one of my favorites. And I track every new discovery about dinosaurs. Every newly unearthed species makes my mouth water.
And my mouth will not lack water, at least according to a recent
news story.
This note on the Nature website states that there are 1300 groups of dinosaurs not yet identified. That means that with 527 known groups of dinosaurs we haven't found two third of all dinosaurs!
Who knows what extraordinary fossils we will find? Still larger herbivores, stronger carnivores, more evidence of parental care, more intermediates between bird and dinsoaur? The possibilities are endless.
I wish I had studied to become a paleontologist...]

De kapitein doet raar...

Ik was van plan een langer bericht te schrijven over Star Trek en over een paar mooie afleveringen die ik de laatste tijd gezien heb (die het verlangen aanspraken naar herstel van relaties), maar dat moet tot morgen wachten.
In de tussentijd vond ik viavia op internet een video van kapitein Picard, die onverwacht uitbreekt in een musicalnummer!
Tja, wat moet je daarvan zeggen?

[I intended to write a longer post today about Star Trek and about a couple of good episodes I saw the past few days (that spoke to my desire for renewel in family relations), but that will have to wait for tomorrow.
In the meantime, I found on the internet a video of een video of captain Picard, breaking into dance!
Well, what do you know?}

Waterballet... (en vissen in het algemeen)

Soms ben ik blij dat ik alleen thuis ben. Zoals vanavond.
En soms houd ik mezelf voor dat ik sneller moet ingrijpen als ik zie dat er iets dreigt mis te gaan. Zoals vanavond.
Ik gebruik altijd dezelfde emmer voor het verschonen van mijn aquarium. Er zit(zat) al meer dan een jaar een klein scheurtje in de rand , vlak naast de bevestiging van het hengsel. Een scheurtje van een centimeter of twee, en ik moet altijd oppassen dat ik mijn emmer niet te hoog vul. Soms loopt hij wel eens over. Maar goed, vanavond was ik weer lekker met mijn aquarium beziggeweest. En ik moest nog een halve emmer water bijvullen in mijn grote aquarium. Ik heb de emmer gevuld (half) en til hem uit de gootsteen. Maar ik pak hem op bij de rand, vlak bij het scheurtje. Opeens scheurt er een stuk uit de emmer. Hij glipt uit mijn handen. En er ligt vijf liter water op de keukenvloer. Snel de mop erbij en dweilen, vervolgens met theedoeken de rest opgedept, en nu maar hopen dat het niet bij de benedenburen door het plafond komt. Ik ben allang blij dat het niet in de gang gebeurde, of op het tapijt in mijn woonkamer.
Je wordt er opeens wel weer wakker van. Binnenkort maar een nieuwe emmer kopen, want de schoonmaakemmer met al z'n zeepresten kan ik natuurlijk niet gebruiken.
Heeft dit stukje een link met verlangen?
Niet direct, maar hier op Aarde is alles nog aan de vergankelijkheid onderworpen. Ook emmers. Ik kijk uit naar die tijd dat alles nieuw wordt gemaakt. "Niets waarop een vloek rust zal er meer zijn." zegt Openbaring 3 vers 5. Geen waterballetten meer in Tol Eressëa, of het moet zijn voor de lol...
Oh, en ik vond vandaag op internet de website van de vissenbescherming. Zeg maar de dierenbescherming, maar dan voor vissen. Natuurlijk een lovenswaardig initiatief. Eindelijk mensen die erkennen dat vissen pijn kunnen lijden en recht hebben op een viswaardig leven. Zo pleiten ze voor de afschaffing van de vissenkom voor goudvissen. Terecht!

[Sometimes I'm glad that I am home alone. Like this evening.
And sometimes I say to myself I should act sooner when I see something is going wrong. Like this evening.
I always use the same bucket for cleaning my aquarium. There is (was) a small tear in the side for more than a year. A tear of a centimeter or two and I always had to fill the bucked carefully, so it wouldn't spill. This evening I had been busy cleaning my auarium. I only had to refill with half a bucket in my large aquarium. I filled the bucket and lift it from under the tap. Then suddenly it tears, it falls from my hands and there's five liters of water on the kitchenfloor. Quickly get my mop and try to dry it. Hopefully it won't spill down the walls by the neighbours under me. I'm happy it didn't happen in my room.
It does wake you up. I have to buy a new bucket soon, because the other bucket we use for mopping has lots of soap in it, and I can't use it.
Does this have a link with desire?
Not directly, but it reminds me that here on earth everything is submitted to decay. Even buckets. And I look forward to the time everything is made new. "Nothing with a curse on it will be there," according to Revelation Openbaring 3 vers 5. No more playing with water in Tol Eressëa, or it has to be for fun...
On the internet today I found the website for the Dutch fish welfare. Comparable to the animal welfare, but for fish. Ofcourse a very good initiative. At last people who recognize that fish can suffer and deserve a good life.]

Elfde Star Trek film...

Oké, geen uitgebreide essays over verlangen vandaag. Mijn hoofd staat er even niet naar. Maar wel een interessant nieuwsbericht over de volgende Star Trek film.
Zoals jullie misschien al uit eerdere berichten hebben kunnen afleiden, ben ik een behoorlijke Star Trek liefhebber.
Daarom kijk ik ook wel uit naar de elfde film, waar nu aan gewerkt wordt. De film gaat terug naar de jonge jaren van de beroemde kapitein James T. Kirk en Mr. Spock. Hoewel die door andere acteurs gespeeld zullen worden (Matt Damon als Kirk?) lijkt er nu een kans dat de originele, William Shatner en Leonard Nimoy, ook een rolletje krijgen.
Verder nieuws: de originele Star Trek serie wordt voorzien van nieuwe Special Effects. Ik ben benieuwd...

{No long essays about desire today. I'm just not in the right mood today. But I found an interesting newsstory about the next Star Trek movie.
As you probably realised from earlier messages I am a Star Trek fan. That's why I look forward to the eleventh movie that's now in preproduction. The movie will return to the younger years of the famous captain James T. Kirk and Mr. Spock. While they will be played by different actors (Matt Damon as Kirk?) there seems to be a chance the originals, William Shatner and Leonard Nimoy will have a small role.
And in related news: the original Star Trek series will be updated with new Special Effects. I'm interested...]

Eindelijk: de nieuwe Lawhead!

Hé, hé, het wachten is voorbij! Het nieuwe boek van mijn favoriete christen-schrijver Stephen R. Lawhead is uitgekomen.
Het gaat om Hood, een verhaal over, je raadt het al, Robin Hood.
Ik weet nog niet veel over het verhaal, vooral omdat Lawhead zijn website niet zo trouw bijwerkt. Maar Lawhead kennende zal hij niet hebben gekozen voor een standaard verhaal over de bekende figuur. Er zal een stevige link zijn met authentieke keltische en anglosaxische culturen en gebruiken, er zal een stevige dosis mythologie in zitten (compleet met sympathieke druïden) en er zal een verbinding zijn met 'The Swift Sure Hand' (de naam die Lawhead vaak gebruikt voor God). En het wordt betiteld als het eerste boek in de King Raven Trilogy. Yes! Dat betekent meer boeken!
Het mooie van Lawhead vind ik zijn evocatieve beschrijvingen (hij weet echt een tijd of plaats in de verbeelding op te roepen, compleet met geuren, geluiden en lichtinval). Zo beschrijft hij maaltijden waarvan ik ga watertanden. Zijn gevechtscénes en beschrijvingen van veldslagen zijn ook meeslepend. Maar dat is niet het enige: hij beschrijft sympathieke hoofdpersonen, die worstelen met hun geloof, zonder dat er een saus van religie over zijn boeken ligt. Hij komt nooit prekerig over. Op zijn website antwoordt hij op de vraag of hij een christelijke fantasieschrijver is: "Ik ben christen. Ik ben schrijver. Soms schrijf ik fantasyboeken." Ik vind het een mooi antwoord. Hij is geen schrijver van christelijke fantasyboeken. Hij is christen. En dus zal dat blijken in zijn boeken. Maar hij hoeft niet te preken. Zo'n houding wil ik ook hebben.
Ik heb eigenlijk de meeste boeken van Stephen Lawhead en ben begonnen ze weer te lezen. Ik heb deze zomer Byzantium al gehad. Ik ga binnenkort weer beginnen met zijn Pedragon-cyclus. Daarover zullen jullie vast nog wel horen.

[Finally, the waiting is over! The new book by my favorite christian author Stephen R. Lawhead has been released.
I'm talking about Hood, a story about, you can guess, Robin Hood.
I don't know much about the story, mostly because Lawhead doesn't work on his website very much. But knowing Lawhead he will not have chosen for a stantard story about the well known hero. There will be a strong connection to authentic keltic and anglosaxon cultures and customs, there will be a healthy dose of mythology (complete with sympathetic druids) and there will be a connection with 'The Swift Sure Hand' (his favorite name for God). And the book is the first in the King Raven Trilogy. Yes! There will be more!
The thing I like about Lawhead are his evocative descriptions (he can transport you to a time or place in your imagination, complete with smell, sounds and light). For example, he describes meals that make my mouth water. His fightscénes and battles are also compelling to read. But that's not the only thing: he creates sympathetic hero's, who wrestle with their faith, without there being a religious layer over his books. He never seems preachy. On his website he answers a reader, who asks if he is a christian fantasywriter: "I'm a christian, I write novels, sometimes I write fantasy." I like that answer. He is not a writer of christian fantasynovels. He is a christian. And that will be visible in his novels. But he doesn't need to preach. That's something I want to emulate.
I own almost all books by Stephen Lawhead and recently began to read them again. I began this summer with Byzantium and soom I'll start with his Pedragon-cycle. You will probably read more about that later. ]

Nieuwe oosterse film!

Mijn broer Marten wees me op een nieuwe trailer op het internet.
Het is de nieuwe oosterse vechtkunstfilm van Zhang Yimou (of Yimou Zhang, dat weet ik nooit met die namen), de regisseur van de films Hero en House of Flying Daggers. Dit zijn twee van de mooiste films die ik ooit gezien heb. En ik bedoel hier met mooi echt het uiterlijk van de film: de kostuums, de gevechten die lijken op ballet, de prachtige kleuren van de omgeving, de opbouw van de beelden en de elegante bewegingen van de acteurs: deze films bevatten een schoonheid die mist in veel westerse films. Een schoonheid die het hart aanspreekt. Volgens John Eldredge zijn schoonheid en pijn de twee dingen die doordringen tot het menselijk hart. Ik kan dat wel invoelen. Schoonheid is niet wetenschappelijk te beschrijven, het ontroert ons, het doet iets met ons. Het herinnert ons ergens aan. Was wat God geschapen had ooit niet "zeer goed"?
Het verhaal is in deze films duidelijk anders dan in typische hollywoodfilms. Ook het 'happy end' ontbreekt vaak. Hero had een erg interessante verhaalstructuur en een verrassend einde. Het verhaal van House of Flying Daggers deed mij wat minder.
Nu dus het nieuws dat Zhang Yimou in China een nieuwe vechtkunstfilm heeft gemaakt. Hier is de officiële website van Curse of the Golden Flower, en een andere Trailer.
En het lijkt erop alsof het hem weer gelukt is. De beelden zijn gewoon mooi. Heel andere kleurstellingen dan in zijn eerste twee films (dit lijkt te gaan voor een contrast tussen goudkleurige stoffen en zwart). En zijn dat ninja's? Cool....

[My brother Marten pointed me to a new filmtrailer on the internet.
Its the new martial artsmovie by Zhang Yimou (or Yimou Zhang, I never know with those names), the director of Hero and House of Flying Daggers. These are two of the most beautifull movies I've ever seen. And with beautifull I mean the appearance of the movie: the constumes, the fights that resemble ballet, the colors of the surroundings, the way the images are set up and the elegant movements of the actors: these movies show a beauty missing in a lot of western films. A beauty that speaks to the heart. According to John Eldredge beauty and pain are the two things that reacht to the human heart. I think I know what he means. Beauty is not something that can be described scientifcally, it moves us, it does something to us. It reminds us of something. Wasn't Gods creation once 'very good'?
The story in these movies is often clearly different compared with typical hollywoodmovies and there often is no 'happy end'. Hero had a very interesting storystructure and a surprising climax. The story of House of Flying Daggers meant less to me.
And now the news that Zhang Yimou has made a new martial artsmovie in China. Here is the official homepage of Curse of the Golden Flower, and another Trailer.
And it seems he didiit again. The images are just beautifull. The colors are very different than those in his first two movies (this one has more of a contrast between golden fabrics and black). En are those ninja's? Cool... ]

De waarheid over Star Wars...

Als er volgens de Da Vinci Code niets meer klopt van de kerkelijke geschiedenis, wat blijft er dan over van Star Wars na de Da Vader Code?

[When according to the Da Vinci Code nothing is true of church history, what will remain of Star Wars after the Da Vader Code?]

Een land van vogels...

Ik ben altijd erg gefascineerd van biologische gemeenschappen die op de een of andere manier anders in elkaar zitten dan die ik gewend ben. In de meeste bekende ecosystemen worden de belangrijkste plekken ingenomen door zoogdieren. Denk aan Afrika: je hebt planteneters (zebra's, gnoes, olifanten), vleeseters (leeuwen, jachtluipaarden), aaseters (hyena's, gieren) en insecteneters enzovoorts... In Europa zijn het planteneters als herten en zwijnen en vleeseters als wolven en marters.
In mijn vorige bericht schreef ik bijvoorbeeld over systemen in de diepzee die niet gebaseerd zijn op zonlicht, maar op fosfaat en methaan uit de oceaanbodem. Toch zie je in zo'n systeem diersoorten die dezelfde functies vervullen als in een normale leefgemeenschap: er zijn beesten die bacteriën eten, roofdieren en aaseters enzovoorts.
Een ander voorbeeld is het ecosysteem op Australië, waar alle plekken in het netwerk worden ingenomen door buideldieren. In elk geval was dat zo voordat de mens de dingo introduceerde. Er zijn bijvoorbeeld fossiele buidelleeuwen gevonden, maar ook enorme lopende roofvogels en fossielen van zes meter lange varanen...
Ik las vandaag weer een wat ouder berichtje over het bizarre ecosysteem van Nieuw-Zeeland. Tot een paar honderd jaar geleden leefden er op Nieuw-Zeeland namelijk nauwelijks zoogdieren, ook geen buideldieren. De hele levensgemeenschap werd gevormd door vogels. Er waren grote plantenetende vogels, de moa's, maar ook enorme arenden. Elke beschikbare plek (noteneter, zaadeter, insecteneter, planteneter, vleeseter, aaseter) werd bezet door vogels. En elke vogel was precies aangepast voor zijn plek in het ecosysteem. Helaas zijn veel ervan uitgestorven toen de mens Nieuw-Zeeland ontdekte en zoogdieren meenam. Iets waar ik erg verdrietig van kan worden. Het is werkelijk een verloren wereld...

[I've always been fascinated by biological communities that are in one way or another different than the one I'm used to. In most wellknown ecosystems the most important roles are filled by mammals. Think of Africa: there are herbivores (zebra's, wildebeast, elephants), carnivores (lions, leopards), carrioneaters (hyena's and vultures), insectivores etcetera, etcetera... In Europe it's herbivores like deer and swine, and carnivores like wolves and bears.
In my last post I wrote about systems in the deep ocean not based on sunlight, but on phosphate and methane from the oceanbottom. Still in this ecosystem you see animals fulfilling the same roles as exist in normal systems: there are creaters that eat bacteria, carnivores and carrioneaters...
Another example is that of Australia, where all knots in the net are taken by marsupial animals. At least that was the case before man introduced the dingo there. Researchers have found fossil marsupial lions for inastance, but also enormous walking birds of prey and fossils of six meters long monitorlizards...
Today I again read an older newsmessage about the bizarre ecosystem of New-Zealand. Until a couple of centuries ago on New-Zealand mammals and marsupials were practically absent. The entire community was made up of birds. There were giant planteating birds, the moa's, but also enormous eagles. Every available spot (nuteter, insectivore, herbivore, carnivore, carrioneater) was filled by birds. And every bird was exactly adapted for its place in the 'circle of life'. Sadly many of these birds became extinct after man discovered New-Zealand and introduced mmmals. It's something I can get very sad about. It really is a lost world... ]

Diepzee en bacteriën

Daar ben ik weer!
Vanochtend aandacht voor twee onderwerpen die ik wel erg interessant vind en die een grote vreugde en een diep verlangen losmaken, elke keer als ik er iets over zie of lees:
Extremofiele bacteriën en leven in de diepzee.
Die hebben trouwens veel met elkaar te maken. Eerst die bacteriën. Dat zijn niet beestjes waar je bang voor moet zijn (behalve die paar soorten die je ziek kunnen maken), maar levensvormen die zijn aangepast aan de meest uiteenlopende omstandigheden. Er zijn soorten die zich het lekkerst voelen in kokend water, in hoge zoutconcentraties, in water met een hoge zuurgraad, onder een onvoorstelbare druk, of diepgevroren in ijs. Sommige soorten overleven in een bijna absolute droogte of in het vacuüm van de ruimte. Daarom heten ze extremofiel. Ik vind het altijd fascinerend om te lezen over het aanpassingsvermogen van het leven op Aarde. Zelfs op de meest onherbergzame plaatsen (in de rotslagen diep onder de bodem van de oceaan) komt nog leven voor...
Hier een kort artikeltje met voorbeelden van
extreem levende bacteriën. Een erg interessant voorbeeld zijn bacteriën die leven
in zoutmeren op de bodem van de oceaan. Alleen al het bestaan van deze meren onder het wateroppervlak is bijzonder en dan is er ook nog eens leven in...
Veel van deze bacteriën zijn voor het eerst gevonden rond de zogenaamde 'hete spuiters', plaatsen op de oceaanbodem waar oververhit water (soms wel 400 graden) omhoogkomt. Dit water bevat onder andere fosfaat en methaan en daarvan leven bacteriën volledig onafhankelijk van zonlicht. En talloze gespecialiseerde schelpen, wormen, krabben en garnalen leven weer op basis van deze bacteriën. Het bestaan van deze afgezonderde leefgemeenschappen in de diepzee boeit mij eindeloos. Daarom vind ik de site van deze onderzoeksorganisatie ook zo leuk. Kijk vooral naar de ontdekking van de Yeti-krab, oftewel de verschrikkelijke sneeuwkrab...
Ik vond ook een andere site met veel
afbeeldingen en video's van (diep)zee-onderzoek.
Ik vind het fascinerend. Er zijn op onze planeet nog zo veel plekken waar we niks vanaf weten. We weten minder over de bodem van de oceaan dan van het oppervlak van de maan. Er is nog zoveel te ontdekken...

[Here I am again!
This morning some links about two subjects I'm very interested in, that fill me with great joy and a deep desire everytime I see or read something about them.
Extremophil bacteria and life in the deep sea.
These subjects have a lot to do with each other, by the way. First the bacteria. Not to be confused with disease causing germs, these are creatures adapted to the most diverse circumstances. There are species that feel best in boiling water, in high concentrations of salt, in highly acidic water, under an unimaginable pressure, or frozen in ice. Some species survive in a totally dry environment or in the vacuum of space. That's whay they are called extremophil. I always find it fascinating to read about the adaptability of life on Earth. Even on the most inhospitable places (in layers of rock kilometers beneath the bottom of the ocean) life thrives...
Here a short article with some examples of
extreme bacteria. A very intresting example: the bacteria living
in brinelakes at the bottom of the ocean. The existence of these briny lakes beneath the surface is weird and then there is life too...
Many of these bacteria were first identified on the so called 'black smokers', where superheated water (sometimes more thatn 400 degrees celsius) escapes from the oceanfloor. This water contains fosfate and methane, which feeds bacteria totally independent of sunlight. And countless specialised clams, worms, shrimps and crabs live from these bacteria. The existence of these ecosystems in the abyss fascinates me endlessly. Thats why I like the site of this research organisation. Check for the discovery of the Yeti-crab, the abominable snowcrab...
I also found another site with lots of
pictures and video's of oceanexploration.
Its fascinating. There are so many places on our planet we know nothing about. We still know less about the bottom of the ocean than about the surface of the moon. There is so much left to explore... ]